Trombon, on sekizinci yüzyıl orkestrasında neredeyse hiç yer almaz ve bunun nedeni teknik değildir. Çalgı o dönemde zaten tam kromatikti; diğer bakır çalgıların ulaşamadığı bir esnekliğe sahipti.
Dışarıda kalmasının nedeni kullanım alanıdır. Trombon, kilise ve tören müziğinin çalgısı olarak görülüyordu.
Bu alanların kendi icracıları, kendi toplulukları ve kendi repertuvarı vardı; konser orkestrasıyla kesişmiyordu.
İkinci neden ses gücüdür. Dönemin küçük orkestralarında trombon dengeyi kolayca bozardı.
Üçüncü neden ise çağrışımdır. Çalgının taşıdığı tören havası, hafif ve eğlenceli repertuvara uygun görülmüyordu.
Değişim, sahne eserleriyle başladı. Belirli sahnelerde anlam yaratmak için çağrılan trombon, orkestraya bu kapıdan girdi.
On dokuzuncu yüzyılda orkestraların büyümesiyle birlikte denge sorunu ortadan kalktı ve trombon kalıcı hâle geldi.
Bu tarih, repertuvar planlaması için doğrudan kullanılır. Trombon için yazılmış eserlerin büyük bölümü son iki yüzyıla aittir.
Erken dönem repertuvarı ise çoğunlukla uyarlamadır ve bu ayrım çalışırken bilinir. Derslerimizde repertuvar seçimi yapılırken eserin özgün mü uyarlama mı olduğu belirtilir.