Alto trombon, ailenin tiz üyesidir ve genel eğitim programında yer almaz; belirli bir ihtiyaç doğduğunda devreye girer.
Bu ihtiyaç çoğunlukla klasik dönem orkestra repertuvarından gelir. Birçok eserde birinci trombon partisi bu çalgı için yazılmıştır.
Aynı parti tenor trombonla da çalınabilir; ancak tiz bölge zorlanır ve ton karakteri farklı duyulur.
İkinci kullanım alanı solo repertuvardır. Klasik dönemde yazılmış bazı konçertolar alto trombon için düşünülmüştür.
Üçüncü alan ise bakır topluluklarıdır; tiz partide alto trombon dengeyi belirgin biçimde iyileştirir.
Geçiş kolay değildir. Çalgı daha kısa olduğu için konum aralıkları daralır ve sürgü hassaslaşır.
Bu, yeni bir konum şeması öğrenmek anlamına gelir ve tenor trombondaki kas hafızası doğrudan aktarılmaz. Ayrıca ağızlık farklıdır; daha küçük bir ağızlık dudakta ayrı bir uyum dönemi gerektirir. Bu nedenle alto trombon, tenor trombonda sağlam bir temel kurulduktan sonra ve belirli bir hedefe bağlı olarak eklenir. Erken dönemde iki çalgı arasında gidip gelmek, her ikisinde de konum güvenliğini zayıflatır.
Derslerimizde alto trombon, repertuvar ihtiyacı doğduğunda ayrı bir çalışma başlığı olarak programa alınır.