Trombon, üflemeli çalgılar arasında sesin yüksekliğini kayan bir boru uzunluğuyla belirleyen tek yaygın çalgıdır. Diğer bakır çalgılarda pistonlar ya da valfler devreye girer; her biri boru uzunluğunu sabit bir miktarda artırır ve arada ara değer yoktur.
Sürgüde ise uzunluk kesintisiz değişir. Bu, çalgıya iki büyük üstünlük kazandırır.
Birincisi entonasyondur. İcracı her sesi kendi kulağına göre ince ayarlayabilir; sabit bir sistemin dayattığı sapmalara mahkûm değildir.
İkincisi bağlamadır. İki ses arasındaki geçiş kesintisiz yapılabilir ve bu, başka hiçbir bakır çalgıda mümkün değildir.
Bu iki üstünlüğün bedeli de vardır: hiçbir ses kendiliğinden doğru gelmez.
Bir piston çalgıda parmak doğru yere basıldığında ses yaklaşık olarak doğrudur. Trombonda ise kol her seferinde doğru noktayı bulmak zorundadır.
Bu nedenle trombon eğitiminin merkezinde kulak vardır; sürgü konumu ezberlenmez, duyularak bulunur. Başlangıç aşamasında konumlar yaklaşık olarak öğretilir, ardından her konum uzun sesler üzerinde kulakla düzeltilir. Bu düzeltme alışkanlığı kurulmadan yapılan çalışmada kursiyer, yanlış konumları da birlikte ezberler. Derslerimizde sürgü konumları kulakla denetlenerek ve uzun ses çalışmasıyla birlikte yerleştirilir.